പൊരുത്തം

അന്നൊരു കൂട്ടര്‍ വരുമെന്നവളുടെ
കാതില്‍ ആരോ മന്ത്രിച്ചു
വീണ്ടും ആശ തന്‍ ചിറക് മുളച്ച് -
സ്വപ്നത്തില്‍ വിഹരിച്ചു

പൂട്ടിയ പെട്ടികള്‍ തുറന്ന് വീണ്ടും
ചേലകള്‍ പലത് തിരഞ്ഞു
മുല്ലപ്പൂവിന്‍ മാലകള്‍ കോര്‍ത്തു
മുടിയില്‍ അഴക് വിടര്‍ന്നു

കുഞ്ഞിപ്പടയുടെ കളിചിരിയവളെ -
നാണം കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു
അവരുടെ മുന്പില്‍ അതിലും ചെറിയൊരു
കുഞ്ഞായി രൂപം കൊണ്ടു

ചുവന്ന ചേലയും കൈയ്യില്‍ വളകളും -
പാദസ്സരവുമണിഞ്ഞു
നെറ്റിയില്‍ ചന്ദനച്ചാര്‍ത്തും ചെറിയൊരു
കറുത്ത പൊട്ടും കുത്തി

പടിപ്പുരയിലെ കാല്‍പ്പെരുമാറ്റം
കര്‍ണ്ണടപുടങ്ങളെ തഴുകി
ജനലഴികളിലൂടാ കൂട്ടത്തില്‍ നി-
ന്നവളാ രൂപം കണ്ടു




കൈകളില്‍ വന്ന ചായകോപ്പ -
കളേന്തി പൂമുഖത്തെത്തി
പതിവുപോലവരില്‍ നിന്ന് ചിലരുടെ
ചോദ്യശ്ശരങ്ങളുമെത്തി

പലതിനും മറുപടി പറഞ്ഞും പിന്നെ -
ചിലതിന് മൗനവും നല്‍കി
എങ്കിലും ഇടക്കണ്ണിട്ടാ പുഞ്ചിരി
മൊത്തവും ഏറ്റ് വാങ്ങി

ഗൃഹനില കാണാന്‍ തമ്മില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍
ആഗതര്‍ വെന്പല്‍ കൂട്ടി
എല്ലാ കണ്ണും ജ്യോത്സ്യരില്‍ ഉടക്കി
അക്ഷമരായി നിന്നു

"പൊരുത്തമില്ല" ജ്യോത്സ്യരോതി
വന്നവരങ്ങ് മടങ്ങി
ചുറ്റിയ ചേലകള്‍ അഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും
പെട്ടികള്‍ക്കുള്ളിലൊളിച്ചു

ചോദ്യോത്തരം

ആ കണ്ണുകളില്‍ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ഇരുണ്ട് വന്നതു ഞാന്‍ കണ്ടു
ഇനിയെപ്പോളത് ഉരുകി കണ്ണീര്‍-മഴയാകും എന്നാരറിഞ്ഞു?
ഉച്ചയ്‍ക്കൂണു കഴിക്കുന്നേരംകൂട്ടര് മാറിയിരുന്നവനെ
ഒറ്റയ്‍ക്കാക്കും ചാക്കരിച്ചോറിന്‍ഗന്ധം അവന്റെ പ്രിയ മിത്രം
വര്‍ണ്ണക്കുടകള്‍ ചൂടിയും നല്ലചേലില്‍ കൂട്ടുകാരെത്തുന്പോള്
‍പാവം അമ്മ തുന്നിക്കൊടുത്തചേലയാണവന് അഭിമാനം
റാങ്കുകള്‍ നേടാന്‍ ഇരുപ്പുറപ്പിക്കാന്‍രാത്രികള്‍ പകലുകളാകുന്പോള്
‍അന്നത്തേയ്‍ക്കുള്ളപ്പം തേടിസന്ധ്യകളില്‍ അവനലയുന്നു
ആ കണ്ണുകളില്‍ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ഇരുണ്ട് വന്നതു ഞാന്‍ കണ്ടു
ഇനിയെപ്പോളത് ഉരുകി കണ്ണീര്‍-മഴയാകും എന്നാരറിഞ്ഞു?
അവനെവിടുണ്ടെന്നാരും എന്നോ-ടിപ്പോള്‍ ചോദിച്ചീടേണ്ടാ
അതിനുത്തരം ഒന്ന് തിരഞ്ഞാല്‍ചുറ്റിലും നിങ്ങള്‍ കണ്ടീടും!

ഇറോം എന്ന ചോദ്യം(?)

നിറയുതിരും കുഴലുകള്‍ക്ക് അവര്‍ വെറും ഇരകളല്ലൊ
നിലം പതിച്ച് ജീവന്നായി കേഴുന്നവര്‍ തോക്കിനഭിമാനമല്ലൊ
’പ്രത്യേകാധികാരം’ സൈനികര്‍ക്ക് ചൂതാട്ടമാകുന്പോള്‍
നുരഞ്ഞ് പൊന്തുന്ന ലഹരിയിലവരാടി തിമിര്‍ക്കുന്പോള്‍
ഭാരതാംബേ! നിന്‍ സുതരിവിടെ സുരക്ഷിതരാണോ?

ഇറോമിന്റെ കാതുകളില്‍ മുഴങ്ങിയ സോദരരുടെ
ആര്‍ത്തനാദങ്ങള്‍, രക്തച്ചാലുകള്‍ കണ്ട്
വിറങ്ങലിച്ചുപോയ മന:സാക്ഷിയുടെ തണലില്‍
എരിഞ്ഞമര്‍ന്ന ചിതയുടെ ചൂടും അഗ്‍നിനാളത്തിന്‍ താണ്ഡവവും

എല്ലാം മറന്ന് തീന്‍ മേശയ്‍ക്ക് മുന്പില്‍ പൊരിച്ചൊരുക്കിയ
പദാര്‍ത്ഥങ്ങളെ തന്റെ വിശപ്പകറ്റാനനുവദിക്കാതെ ഇന്ന്
പത്ത് കൊല്ലം പിന്നിടുന്നു,ഭരണകൂടത്തിന്‍ കണ്ണുതുറപ്പിക്കാന്‍ -
നിരാഹാരം വൃതമാക്കിയവള്‍ ഇറോം! അവളുടെ മൗനം തോല്‍വിയല്ല

അവളുടെ ക്ഷീണം നമുക്ക് നേരെയൊരു ചൂണ്ട് വിരലാണ്
ആ കണ്ണുകളിലേത് നിസ്സംഗതയോ? അതോ നമ്മോടുള്ള
അവളുടെ സഹതാപമോ? അറിയില്ലൊന്നും അറിയില്ല
എന്ന് നടിക്കാനാണ് നമുക്കിഷ്‍ടം, അതാണ് സുഖം

നീതി നടപ്പാക്കപ്പെടട്ടെ, അതിന്റെ കാവലാളുകള്‍
പ്രോത്‍സാഹിക്കപ്പെടട്ടെ, പക്ഷെ - ഈ സോദരരുടെ
ബലഹീനതയെ ചൂഷണം ചെയ്യാതെ, അവര്‍ക്ക് വേലി തീര്‍ക്കാന്‍
അവരില്‍ നിന്നും ’രാഖി’ബന്ധനം സ്വീകരിക്കാന്‍

ഒരു നല്ല മകനും നല്ലൊരു കാന്തനും പോലെ നല്ലൊരു
സോദരനാകാനും പഠിക്കയല്ലേ വേണ്ടത്?
നിങ്ങളെയോര്‍ത്ത് അഭിമാനിക്കുന്നവര്‍ പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നവര്‍
അതാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, അതിനാണ് കാത്തിരിക്കുന്നത്.